Skoro Allah wie wszystko, po co nas tu zesłał?

Jedno z najbardziej intrygujących pytań, jakie zadaje ludzki umysł, brzmi: „Jeśli Bóg zna moją przyszłość i wie, jakie decyzje podejmę, to po co w ogóle przechodzę przez ten ziemski egzamin? Czy nie mógłbym trafić od razu tam, gdzie zasługuję?”. To pytanie dotyka samej istoty naszej wolności oraz sprawiedliwości Boga.

Pomyślmy o mądrym nauczycielu, który doskonale zna możliwości swoich uczniów. Wie, kto rzetelnie się uczył, a kto próżnował. Mimo to, nie wystawia ocen na samym początku roku. Egzamin musi się odbyć, aby uczeń sam przekonał się o stanie swojej wiedzy i aby nikt nie mógł zarzucić nauczycielowi stronniczości. Nasze życie jest właśnie takim procesem ujawniania tego, co nosimy w głębi serca.

W tym miejscu spotykają się Boże imiona: Al-Alim (Wszechwiedzący) oraz Al-Adl (Sprawiedliwy). Wiedza Boga nie jest wyrokiem, który nas do czegoś zmusza; można ją porównać do doskonałej prognozy pogody to, że wiemy, iż spadnie deszcz, nie oznacza, że to my go powodujemy. Bóg zna nasze wybory, ponieważ stoi ponad czasem, ale to my pozostajemy ich autorami.

Ziemskie życie to czas „szlifowania” naszej duszy. Jak surowy diament musi zostać poddany obróbce, by zacząć lśnić, tak my przechodzimy przez życiowe próby, by ujawnić nasze ukryte szlachectwo.

Ta świadomość niesie ze sobą ogromną odpowiedzialność, ale daje również wielką nadzieję. Nic w naszym życiu nie zostaje zmarnowane. Każdy trud, każda dobra myśl i każde przezwyciężone zwątpienie są zapisywane w naszej osobistej historii. Zostaliśmy tu zesłani, by stać się „najlepszą wersją siebie”.

Kim będziesz jutro, wiedząc, że każda Twoja decyzja jest Twoim własnym, niepowtarzalnym podpisem na dokumencie wieczności?