Prorok Muhammad Pośród Swojego Ludu

Największym cudem Proroka Muhammada (pokój z Nim) nie było rozdzielenie księżyca, lecz to, jak w ciągu zaledwie 23 lat zdołał przemienić skłócone i pogrążone w mroku zabobonów społeczeństwo w naród cywilizowany, pełen empatii i miłości do nauki. Jak to możliwe, że człowiek, który przez 40 lat był „tylko” uczciwym kupcem, stał się źródłem mądrości karmiącej miliony dusz?

Ożywczy deszcz na pustyni

Wyobraźmy sobie twardą ziemię, na którą od wieków nie spadła kropla deszczu. Nagle przychodzi ulewa, a z martwego piasku zaczynają wyrastać ogrody. Prorok był tym ożywczym deszczem. Przed jego przyjściem w Arabii panowały okrutne zwyczaje, jak grzebanie żywcem nowonarodzonych dziewczynek czy krwawe wojny o błahe powody.

Muhammad (pokój z Nim) nie zmienił ich nawyków siłą on zmienił ich serca. Pokazał im, że każdy człowiek jest „minerałem” niektórzy są jak złoto, inni jak srebro, ale każdy potrzebuje oczyszczenia, by zalśnić.

Al-Muhyi: Ten, który Daje Życie

Tu manifestuje się Imię Boga Al-Muhyi (Dający Życie). Poprzez naukę Proroka ludzie, którzy wcześniej żyli tylko dla siebie, zaczęli żyć dla innych:

• Umar, człowiek gwałtowny, stał się symbolem sprawiedliwości.

• Abu Bakr, bogaty kupiec, oddał cały majątek na rzecz potrzebujących.

Prorok był dla nich jak słońce, które nie zabiera światła, lecz pozwala każdemu kwiatowi rosnąć we własnym kolorze.

Przywództwo przez Służbę

Jego życie pośród ludu było lekcją pokory. Mimo że był ich liderem:

• Sam naprawiał swoje sandały.

• Doił owce i prał swoją odzież.

• Siadał na ziemi z najbiedniejszymi i jadał z nimi z jednej misy.

Nigdy nie uważał się za kogoś lepszego. Ta autentyczność sprawiła, że ludzie pokochali go bardziej niż własne życie. Czy w naszych czasach, gdzie liderzy często dbają tylko o własny interes, nie tęsknimy za kimś, kto prowadzi poprzez przykład, skromność i szczerą troskę o najsłabszych?

Dziedzictwo Muhammada (pokój z Nim) pośród jego ludu to dowód na to, że prawdziwa potęga płynie z miłosierdzia i pokory. Zmienił świat nie dlatego, że władał armiami, ale dlatego, że władał sercami tych, którzy te armie tworzyli, ucząc ich, że największą walką (dżihad) jest walka z własnym ego.