Dlaczego nie możemy widzieć Allaha?

Wielu poszukujących prawdy ludzi dzieli się podobnym odczuciem: „Gdybym tylko mógł zobaczyć Boga na własne oczy, moje wątpliwości zniknęłyby na zawsze”. To pragnienie bezpośredniego kontaktu jest dowodem na to, jak bardzo nasze serca tęsknią za swoim źródłem. Jednak musimy zadać sobie pytanie: czy nasze obecne, ograniczone zmysły są w ogóle w stanie udźwignąć spotkanie z Nieskończonością?

Pomyślmy o małej bakterii żyjącej na płatku kwiatu. Czy jest ona w stanie ogarnąć wzrokiem cały ogród, nie mówiąc już o planecie? Jej pole widzenia jest dostosowane do jej mikroskopijnego świata. Podobnie nasze oczy są zaprojektowane do widzenia rzeczy materialnych i ograniczonych. Allah jest jednak Stwórcą światła i materii, a zatem stoi ponad nimi wszystkimi.

Bóg jest Al-Batin (Ukryty), ale paradoksalnie jest ukryty z powodu intensywności Swojej obecności. Podobnie jak słońce, którego nie możemy obserwować bezpośrednio bez ochrony, bo jego blask oślepiłby nasze oczy, tak majestat Boga jest zbyt potężny dla naszych kruchych ciał. Co więcej, gdyby Bóg był widoczny dla każdego tak, jak góra czy las, wiara przestałaby być wolnym wyborem serca. Stałaby się oczywistością, a egzamin życia straciłby swój głęboki sens.

Zamiast szukać Boga oczami, jesteśmy zaproszeni do widzenia Go sercem. Kiedy dostrzegamy idealną harmonię w narodzinach dziecka lub sprawiedliwość, która ostatecznie triumfuje, widzimy „ślady” Jego obecności. To milczące pukanie do drzwi naszej duszy uczy nas pokory i cierpliwości.

Może właśnie ta „niewidzialność” jest największym darem, jaki otrzymaliśmy? Daje nam ona przestrzeń, byśmy mogli odnaleźć Go sami, poprzez miłość i dobrowolne poszukiwanie, co czyni naszą wiarę prawdziwie wartościową i szczera.