Dlaczego Koran Nie Omawiaistotnych Naukowych Problemów Nurtujących Nas Współcześnie?

Koran objawiony został dla określonych powodów: by uczynić człowieka świadomym istnienia Stwórcy, by zapewnić go, że Bóg daje się poznawać poprzez swoje stworzenie, by prowadzić nas ku wierze i okazywaniu czci, i po to, by nauczyć ustanowienia indywidualnego i zbiorowego modelu życia gwarantującego prawdziwy sukces w życiu doczesnym i życiu przyszłym. Koran omawia wszelkie zagadnienia stosownie do życzenia Boga i wagi problemów, którą On sam im przydaje.

Zgodnie z poczynionymi uwagami należy nadmienić, że treść Koranu jest wyczerpująca. Staje się to oczywistym, gdy do ręki weźmiemy spis ksiąg egzegezy koranicznej, omawiających liczne wątki podejmowane przez Księgę. Doskonałość formy, elokwencja poddana została wnikliwym badaniom przez największych uczonych muzułmańskich z każdego kraju, i inspirowała ich swą wspaniałością nie tylko po arabsku, lecz także i w innych językach przebogatej kultury Islamu. Posiłkując się i bazując na Islamie, naukowcy ci zdołali odkryć wiele prawideł kierujących naturą zdarzeń i rzeczy. Powołując się na mądrość Koranu, psychologowie i socjologowie zdołali rozstrzygnąć wiele nierozwiązywalnych zagadek dotyczących ludzkiego umysłu, życia grupowego i indywidualnego. Etycy i pedagogowie zwracali swe oblicza ku Koranowi, z jego niewyczerpaną skarbnicą wiedzy dla wszystkich przyszłych pokoleń.

Obecnie wielu ludzi pragnie dowiedzieć się, co Koran stanowi o materii wielu naukowych zagadnień, i jak ma się jego wykładnia do nowoczesnej nauki pozytywistycznej. Napisano na ten temat wiele książek. Ich autorzy próbowali odnieść prawdy koraniczne do postępu dokonującego się w nauce. Wiele z tych dzieł naznaczonych było piętnem epoki, w jakiej powstały. Jednak wysiłki zmierzające do powiązania prawd Księgi z naukowym „tu i teraz”, mogą przyczynić się w istocie do zniekształcenia, fałszywego reprezentowania lub nawet – umniejszenia wagi Słowa Bożego.

W trakcie prób objaśniania prawd Koranu, człowiek musi poddać się obiektywizmowi, pozostać wiernym precyzji, akuratności i jasności. Zamiast interpretowania treści Księgi w świetle odpowiednich zjawisk i nie muzułmańskiego języka specjalistycznego, wszystko powinno być poddane badaniu w oparciu o kontekst samego Koranu. Oczywiście najlepszą metodą na jego zrozumienie jest poznanie subtelności języka Objawienia – a wiec arabskiego, z jego regułami gramatycznymi, słownikiem oraz kontekstem zesłania poszczególnych wersetów. By tego dokonać, należy przywoływać interpretacje Towarzyszy Proroka, potem ich Następców, wreszcie – pierwszych egzegetów takich jak Ibn Dżabir. Źródła te (nie kończąc zresztą na nich) pozostają w największej zgodzie z prawdami naukowymi odkrywanymi przez kolejne pokolenia ludzi.

Proponujemy przywołać kilka wersetów z Koranu, ilustrujących ów argument.

Znaki w Horyzoncie i w Duszach

Wszechmogący Stwórca mówi, że przyszłość należeć będzie do wieku wiedzy i informacji, przeto, w naturalnej konsekwencji – do religii i wiary:

Od zarania Islamu, Sufi akceptowali treść tego wersetu i odwoływali się doń ilekroć wspominali znaki-zwiastuny i zapewnienie o osiągnięciu duchowej mądrości, jednakże jego odczytywanie z naukowego punktu widzenia nasuwać musi uwagę o niezwykłości objawionego wersetu…

Całe doświadczenie ludzkie potwierdza Jedyność Stworzyciela, co odkrywa przed człowiekiem niwy tajemnicy relacji miedzy mikro- i makrokosmosem. Gdy spostrzegamy setki książek napisanych na ten temat, zaczynamy pojmować, że to, co zostało Objawione, zbliża się do naukowego udowodnienia. Nawet w tej chwili czujemy, że wkrótce usłyszymy i będziemy w stanie zrozumieć świadectwa i chwałę Boga poprzez obserwowanie niezliczonych zastępów jestestw przynależących do natury:

Werset ten przynosi wiedze o tym, jak wszelkie części stworzenia Bożego głoszą dostępnymi sobie środkami swoje poddanie oraz wywyższenie Jedynego Boga; a jednak niewielu potrafi usłyszeć to Wołanie… Muzułmanów szczerze kroczących na drodze Boga, którzy mogliby przywieść ludzkość do usłyszenia tych wszystkich głosów, jest także niewielu…

Rozwój Embrionu

To, co objawia Koran o powstawaniu embrionu i faz jego rozwoju przyprawia o zawrót głowy:

W innym wersecie rozwój ten opisany jest w szczegółach, a kolejne fazy oddane w detalach:

oraz:

Owe trzy stadia ciemności mogą być opisane w szczegółach: parametrium, miometrium i endometrium są częściami ciała osłaniającymi trzy typy błony dbającymi o dostarczenie wody, ciepła i światła.

Mleko Matki

Cóż takiego Koran mówi o mleku matki i jego produkcji? A oto werset podejmujący ten wątek:

Koran podejmuje także temat w niezwykle precyzyjny i szczegółowy sposób – omawia proces częściowego trawienia pożywienia i jego absorpcji, po której następuje kolejny proces oczyszczenia w gruczołach. Mleko – dobre dla człowieka, odrzucane jest przez bydło.

Stworzenie w Parach

Koran objawia człowiekowi fakt stworzenia wszelkich istot w parach:

A zatem każdy byt posiada swój odpowiednik stanowiący z nim całość, już to stanowiący dopełnienie jego samego, już to pozostający wobec niego w opozycji. Jest to oczywiste w przypadku istot żywych, lecz cóż ze wszystkimi rzeczami i tym, czego nie znają? Passus ten może odnosić się do wszelkich bytów, ożywionych i nieożywionych, sił generujących wszechświat i prawideł natury. Współcześni naukowcy potwierdzają często stanowisko Koranu w tej materii.

Powstanie Wszechświata i Woda

Koran powtórnie przywołuje, w swej unikalnej formie, historią o pierwszym stworzeniu świata i jego mieszkańcach:

Ogląd wersetu jest czytelny i nie może być wiązany z licznymi hipotezami na temat stworzenia wszechświata, wyprowadzonymi przez poszczególnych ludzi. Objaśnia, że każda żyjąca istota powstała z wody. Przeto całe stworzenie, w częściach i wespół, dowodzi integralności cudu wywołania go do istnienia, zawiera dowodzące tego znaki–zwiastuny. Werset podkreśla żywotność i wagę wody, stanowiącej trzy czwarte masy większości żywych stworzeń.

Ruch Słońca

Słońce posiada specjalną rolę do wypełnienia w planie stworzenia. Koran objaśnia liczne aspekty funkcjonowania tej gwiazdy w następujących słowach:

Słowo Mustaqarr może tu oznaczać określoną drogę-trasę w kosmosie. Naukowcy ustalili, że Słońce posiada specyficzną orbitę i porusza się z niewiarygodną wprost szybkością w ustalonym kierunku – jest nim konstelacja Liry (w każdej sekundzie jesteśmy o dziesięć mil bliżej niej, w ciągu każdego dnia przebywamy milion mil). W momencie, gdy osiągnie ten cel – zatrzyma się i spocznie. Takie Słowa płynęły z ust Proroka, gdy ludzie generalnie wierzyli, że to Słońce krąży wokół Ziemi.

Rozszerzanie się Wszechświata

W kolejnym niezwykle inspirującym wersecie Bóg informuje o rozszerzaniu się wszechświata:

Werset ten odkrywa fakt rosnących wciąż odległości pomiędzy ciałami niebieskimi, na skutek procesu rozszerzania się wszechświata. W roku 1922 astronom Hubble stwierdził, że wszystkie galaktyki, prócz pięciu znajdujących się najbliżej Ziemi, poruszają się w głąb kosmosu z prędkością proporcjonalną do ich odległości od Ziemi. Zatem galaktyka oddalona o milion lat świetlnych porusza się z prędkością 168km/rok. Belgijski matematyk i ksiądz – Le Maitre, doprecyzował teorię rozszerzania się wszechświata. Bez względu, w jaki sposób opiszemy ten fenomen, tekst wersetu odnosi się ściśle to przedstawionego zagadnienia.

Prawa Fizyczne Wszechświata

Koran potwierdza istnienie poszczególnych praw fizycznych, takich jak przyciągnie czy obroty we wszechświecie:

Wszelkie ciała niebieskie poruszają się w określonym porządku, równowadze i harmonii. Są „podtrzymywane” i prowadzone przez siły niewidoczne dla ludzkich oczu – np. siły odpychania czy siły odśrodkowe:

Z tego wersetu wnioskujemy o niebezpieczeństwie potencjalnego załamania się orbit ciał niebieskich i zniszczenia Ziemi, lecz Wszechmogący do tego nie dopuści. Wszelkie prawidła przyrody pozostają w gestii Boga, w tym także działanie sił grawitacyjnych, odśrodkowych, przyciągania i odpychania.

Podróż na Księżyc

Komentatorzy Koranu odnoszą jeden z wersetów Koranu do podróży na księżyc, co, jak wiemy, stało się faktem:

Niektórzy wcześniejsi komentatorzy Koranu rozumieli ten werset dość jednoznacznie – jako odnośnik do życia duchowego, będącego przecież drogą zmian, przechodzenia etapów. Następnie zweryfikowali swoje wcześniejsze stanowisko i zmienili wykładnię wersetu na bardziej symboliczną. Nasza opinia uwzględnia przysięgę, podkreślającą wagę wydarzenia – uznajemy, że chodzi tu o realną wyprawę na Księżyc.

Kształt Ziemi

Koraniczny przekaz o kształcie naszej planety i jej zmianach geofizycznych jest niezwykle frapujący:

Fakt ograniczania kraju od strony jego otaczających granic zapewne łączyć należy raczej ze zjawiskiem spłaszczenia biegunów niż erozją gór (poprzez działanie wiatru i deszczu), wybrzeży morskich itp.

W czasie, gdy ludzie wierzyli, że Ziemia jest płaska i nieruchoma, Koran wyrażał explicite i implicite idee jej okrągłego kształtu:

Arabskie słowo – daha, oznacza „formować w jajko.” Niektórzy egzegeci źle interpretowali określenie – „rozpostarł” – być może obawiając się, że literalne znaczenie mogłoby nastręczać trudności w rozumieniu i wprowadzać w błąd. Współcześni naukowcy dowodzą słuszności poglądu o spłaszczeniu planety w okolicy biegunów, a więc pośrednio potwierdzają informacje o sferalnym kształcie Ziemi, niebędącej idealną kulą.

Słońce i Księżyc

Jako ostatni przykład, rozważmy następujący werset koraniczny, dotykający zagadnień związanych ze Słońcem i Księżycem:

Zgodnie z opinią Ibn Abbasa:

Stąd Słowa – „znak nocy uczyniliśmy ciemnym” – traktować należy jako zjawisko emitowania światła przez Księżyc, którego następnie Bóg go pozbawia, powodując przy tym zaciemnienie ciała niebieskiego. Werset ten odnosi się także i do przyszłości innych ciał niebieskich.

Zakończenie

Wiele innych wersetów Księgi odnosi się do faktów naukowych. Ich istnienie przywodzi na myśl Boskie Miłosierdzie, jakim Stwórca obdarzył ludzkość. Zaprawdę, Boskie Miłosierdzie jest jedną z nazw Koranu określającą jego samego, a cała wiedza i olbrzymi zbiór inspiracji spisanych na kartach Słowa wykracza poza możliwości umysłowe człowieka…

Musimy przeto pamiętać, że, podczas gdy zawiera aluzje do wielu naukowych zjawisk, nie jest książką naukową. Ta Księga prowadząca ludzkość ku prawdziwej wierze i właściwym uczynkom jest stworzona dla ludzkości, by mogła być godna Boskiego Miłosierdzia i Przebaczenia. Muzułmanie muszą wreszcie pojąć, że postęp dokonujący się we wszelkich dziedzinach jest owocem światła Koranu, który mu sprzyja i zachęca do rozwijania wiedzy, nie zaś do ulegania niskiej arogancji, bezczelności i chełpliwości.

Ścieżka, po jakiej kroczą niewierzący prowadzi jedynie do przygnębienia umysłu, degradacji człowieka jako indywidualności, wreszcie – samej Ziemi, tymczasowego domu powierzonego przez Stwórcę.