Dlaczego Allah Stworzył Wszechświat?

My sami jesteśmy unikalni, ponieważ zawieramy w pewnej mierze wszystko, co istnieje we wszechświecie. Nasze zdolności umysłowe i duchowe reprezentują światy anielskie i inne – duchowe, takie jak świat symboli i form niematerialnych. Ale z powodu naszej wrodzonej zdolności uczenia się i wolnej woli, jesteśmy w stanie przewyższyć nawet aniołów. Naszą konstrukcję fizyczną i biologiczną dzielimy z roślinami i zwierzętami. Chociaż zawarte w czasie i przestrzeni, nasze zdolności duchowe i także inne władze, jak wyobraźnia, pozwalają nam przewyższyć zwierzęta. Pomimo naszej unikalnej i bezcennej wartości, w porównaniu z innymi członkami stworzenia, niektórzy z nas umierają przy narodzinach, a inni w bardzo młodym wieku.

Poza tym, tęsknimy za wiecznością i pragniemy życia wiecznego, a pewne nasze zmysły i uczucia nie mogą zostać zaspokojone czymś pośledniejszym. Jeśli moglibyśmy wybrać pomiędzy życiem wiecznym, poprzedzonym surową męką podczas tego życia, a wiecznym niebytem po krótkim luksusowym życiu,
prawdopodobnie wybralibyśmy to pierwsze, być może nawet wolelibyśmy wieczne istnienie w Piekle od wiecznego nieistnienia w ogóle. Miłosierny i Mądry Allah nie skazał nas na wieczny niebyt, ani też nie wszczepił w nas pragnienia wieczności po to, byśmy cierpieli, próbując osiągnąć niemożliwe, ale odczuwane sercem pragnienie. Boska Mądrość wymaga istnienia wiecznego świata.

Ten nasz obecny świat nie może osądzić naszej faktycznej wartości. Chociaż mamy małe ciało fizyczne, to jednak nasze zdolności umysłowe i duchowe pozwalają nam objąć wszechświat. Nasze czyny nie są ograniczone tylko do tego świata i dlatego nie mogą być związane czasem i przestrzenią. Nasza natura jest tak uniwersalna, że czyny nawet pierwszego człowieka oddziałują na życie ostatniego człowieka, jego charakter i całe istnienie. Ograniczanie nas do fizycznego bytu, bardzo krótkiego czasu życia i ograniczonej części przestrzeni, jak czynią to materialiści, jest ewidentnie kompletnym nieporozumieniem i stanowi brak uznania, kim każdy z nas naprawdę jest.

Szale tego świata nie mogą zważyć intelektualnej i duchowej wartości Proroków i ich osiągnięć, a z drugiej strony – zniszczenia spowodowanego przez takie potwory jako Faraon, Neron, Hitler i Stalin. Nie mogą również zważyć prawdziwej wartości szczerej wiary i wartości moralnych. Co jest właściwą nagrodą dla męczennika, który poświęcił wszystko dla Boga, innych ludzi, albo dla takich uniwersalnych ludzkich wartości jako sprawiedliwość i prawdomówność; albo dla wierzącego naukowca, którego mozolne badania kończą się wynalazkiem lub odkryciem, przynoszącym korzyść wszystkim ludziom do Dnia Sądu?

Jedynie skale innego świata, które ważą wagę atomu dobra i zła, mogą zważyć także dokładnie ludzkie czyny:

Nawet, jeśli nic nie wymagało Zmartwychwstania, to konieczność ważenia naszych czynów domagałaby się ustanowienia nieskończenie dokładnego osądu i oceny.

Wszelkie akty dokonywane przez Boga mają jeden bądź kilka celów, a jego uniwersalna Mądrość, oparta na tym, implikuje Zmartwychwstanie. Gdyby tak nie było, musielibyśmy podjąć się przemyślenia m.in. następujących zagadnień. Majestatyczna Istota wyraża Wszechwładzę Swego Bycia Władcą poprzez utrzymywanie doskonałego porządku i celowości trwania istnienia, a także dzięki sprawiedliwości i równowadze. Jakże więc mógłby On nie wynagrodzić wierzących, szukających Jego ochrony jako swego Pana i Władcy, wierzących w Jego Mądrość i Sprawiedliwość, będących Mu posłusznymi w oddawaniu czci? Czyż nie ukarałby tych, którzy zaprzeczają Jego Mądrości i Sprawiedliwości, buntujących się przeciw Niemu lub ignorujących Go?

Ponieważ w tym niestałym świecie ledwie nieznaczna cząstka Jego Mądrości i Sprawiedliwości przeznaczona jest dla człowieka, większość niewierzących odchodzi z niego nieukarana, a większość wierzących – nienagrodzona. Zamanifestowanie Sprawiedliwości Bożej jest przeto odroczone aż po nastanie Dnia Sądu, kiedy to każda osoba zostanie w pełni wynagrodzona lub ukarana.

Oczywistym jest, że Zawiadujący światem zawiaduje nim w pełnej harmonii z bezmierną mądrością. Zwróćmy tylko uwagę, jak objawia się wszelkie użytkowanie i płynąca zeń korzyść. Wszelkie kończyny, kości, żyły, jak również komórki i ich pomniejsze cząstki – wszystko to przyświeca wielu ważnym celom. Nic w naszych cielesnych powłokach nie jest zbędne. Zwróćmy nadto uwagę na harmonię i ład w kształtowaniu istnień Bożych. Krótko mówiąc, stworzono nas dla uniwersalnych celów.

Zostało to nawet objawione w Koranie: “Czyś przypuszczał, że My stworzyliśmy cię na próżno i do nas nie będziesz zawrócony? Przeto wzniosły jest Bóg, będący Władcą, Prawdą. Nie ma Boga jak tylko On, Pan Wspaniałego Tronu” (23:11, 5-16). Nie stworzono nas dla zwykłej gry czy zabawy, a wieczna nieegzystencja w grobach nie jest naszym ostatecznym przeznaczeniem. Stworzono nas raczej dla życia wiecznego, wyściełanego ludzkimi uczynkami, dla świata wypełnionego wiecznym pięknem i błogosławieństwem (Raj) lub też złem i nikczemnością (Piekło).

Ale dlaczego Bóg stworzył to wszystko? Rozważmy następujący przypadek: wielcy rzeźbiarze potrafią tworzyć z twardych gatunków kamienia statuy wyglądające jak żywe, przywołujące jak najżywsze uczucia. Ale nie poznamy tych rzeźbiarzy, aż ich dzieła nie przemówią za nich. Możemy dochodzić wiedzy lub snuć przypuszczenia na temat ich umiejętności po oglądzie samych rzeźb lub procesu ich powstawania. Każda możliwość chce objawić rzeczywistość ukrytą w niej samej, by zademonstrować to, co zauważalne przez rozpoznanie swej zamanifestowanej wyraźnie formy. Nasionko chce wykiełkować, plemniki w spermie dążą do jajeczka w łonie kobiety, a bańki zmierzają ku ziemi, tak jak krople deszczu.

Pilna potrzeba ujawnienia naszych możliwości, a więc bycia dostrzeganym i znanym przez innych, jest formą słabości lub defektu, co jedynie stanowi przykład działania wszelkiego stworzenia. Jednakże, Stwórca nie ma defektów lub słabości. Pamiętajmy, że żadna pojedyncza lub złożona manifestacja istoty nie jest podobna samej istocie.

Wszelkie piękno wszechświata stanowi naukę o Boskich Imionach. Każde z nich ukazuje człowiekowi wycinek prawdy o świecie, rozświetla ludzką drogę w życiu i prowadzi ku Boskim Atrybutom. Stymulują i budzą ludzkie serca Jego znakami i wieściami kierowanymi do zmysłów.

Stwórca żywi chęć przedstawienia Siebie ludzkości jasno i całkowicie. Chce objawić Swój Splendor poprzez różnorodność stworzenia i jego piękno; Jego Wola manifestuje się poprzez niezwykłą harmonię i porządek świata; Jego Miłosierdzie, Współczucie i Łaska, którą zesłał ludzkości, dzięki której rozpoznawał nasze najskrytsze pragnienia i prośby. Allah ma też znacznie więcej Imion i Atrybutów; chce sprawić poprzez nie, by człowiek poznał Go w pełnej krasie.

Innymi słowy, On stwarza i rozmieszcza wszystko w tym świecie, aby manifestowało Jego Wolę i Potęgę. Po przetworzeniu tego przez intelekt i możliwość pojmowania świadomej istoty, On powoduje powiększenie podziwu i wdzięczności stworzenia dla Niego. Wielcy artyści manifestują swoje talenty poprzez wytwory swych rąk, zaś Dzierżący świat stworzył go po prostu po to, by zamanifestować swą Potęgę, Wszechmoc Swojej Siły Tworzenia.