Czy Religia Praktykowana Przez Ludzi „Prymitywnych” Do Objaśniania Nieznanego,Ostatecznie Stanie Się Niepotrzebna?

Ci, którzy odpowiadają twierdząco na powyższe pytanie, motywują następująco swoją opinię: Ludzkość nie potrafiła wytłumaczyć pewnych zjawisk ani poddać je swojej kontroli, toteż przypisała je wyimaginowanemu Stwórcy. Jeszcze inni twierdzą, że przydano tym fenomenom nadludzki status, co niekiedy owocowało deifikacją. Prawdopodobnie w taki właśnie sposób dokonało się ubóstwienie Gangesu w Indiach, Nilu – w Egipcie itp. W obliczu niepewności i niebezpieczeństwa, uznano w tych ubóstwionych bytach ośrodki bezpieczeństwa, do których można było się uciec.

Niektóre kultury rozdzieliły sferę sacrum na dwa bóstwa, dobre i złe; zaowocowało to przypisaniem miłości i miłosierdzia jednemu z nich, a zła i kary – drugiemu. Ten argument stosowany bywa również w celu wyjaśnienia genezy Piekła i Niebios. W konsekwencji, ludzie ci pouczają, że religia to wygodna iluzja dla przeciętnych, wspaniałe narzędzie używane przez silne i wpływowe jednostki, by manipulować masami. Innymi słowy, jak to określa słynne powiedzenie marksistowskie – religia to opium dla ludu.

Odrzucam te argumenty z następującego powodu: Religia nie jest produktem strachu czy też braku zdolności do racjonalnego myślenia.

Arabskie słowo określające religię to – din. Oznacza m.in. posłuszeństwo, wynagrodzenie i ścieżkę. Znaczenia te są w istocie połączone. Ścieżka to droga prowadząca, poprzez posłuszeństwo, do Wszechmogącego Boga. Po śmierci człowieka zdawać będziemy rachunek sumienia, ze wszystkiego tego, co uczyniliśmy podczas tej drogi. W bardziej technicznym sensie, din może być zdefiniowana jako „kompletne Prawo Boskie prowadzące człowieka jasnego umysłu ku czynieniu dobra.” Tak jak nauka o prawie czyni rozróżnienie pomiędzy człowiekiem zdolnym do bycia odpowiedzialnym za swe czyny od tego, który nie ma tej zdolności, tak przykazania religii adresowane są do ludzi dojrzałych. Religia istnieje, ponieważ możemy do niej dochodzić i ją rozważać.

Co więcej, ludzka wolna wola pozwala nam być posłusznym lub nieposłusznym Bogu. Posłuszeństwo jest wymagane, ale nienakładane na człowieka. Idea religii pojawiła się z powodu dążenia duchowego ja ku bytom daleko większym od nas samych. Prawdziwa religia nie neguje wolnej woli. Przeciwnie, stanowi raczej, że natura stworzona została, by ludzkość czerpała z niej dobrodziejstwa, i dla powiększenia ludzkiego potencjału. To także świadczy o tym, że człowiek może wybrać swą drogę, zgodnie z wolną wolą daną przez Boga.

Nie zgodzę się z opinią, że religia jest efektem zwodniczego rozumu. W rzeczywistości jest ona ugruntowana od początku w wierze. Choć możemy wywieść przeświadczenie o istnieniu Stwórcy wszechświata z samego rozumu, konkluzja taka napotyka trudności. Prawdziwa wiara w Boga możliwa jest jedynie poprzez prowadzenie Drogą Prostą przez Proroka Muhammada. Każdy Prorok dzierżył pewne znaki (na przykład – cuda) potwierdzające naznaczenie misją przez samego Boga. Boska Księga oraz to, co zawierała, jest największym z możliwych cudów. Bez względu na to, kiedy się urodziliśmy, jesteśmy zobligowani do kroczenia drogą Księgi i nauk oraz działań Proroka.

Proroka nie cechuje zwykła ziemska aktywność, raczej wszyscy Prorocy znosili olbrzymie cierpienie, boleść i trudności. Nakazywali nie spodziewając się niczego z tego świata, Choć mogli osiągnąć wszystko, co tylko zapragnęli, gdyby tylko zaprzestali swej misji. Prorok Muhammad doświadczył piękna Niebios i duchowego uwznioślenia podczas swej pielgrzymki do Boskiego Istnienia. A jednak postanowił wrócić do swego ludu i znosić cierpliwie swój cierpiętniczy los, pogardę i wyszydzanie. Nie był człowiekiem podatnym na przyjemność zmysłową czy duchową, a tylko tym, który poświęcił swe życie służbie ludzkości ku zadowoleniu Boga.

Niektórzy mogliby zapytać, czy ktokolwiek jest w stanie zbliżyć się bezpośrednio do Boga i otrzymać Objawienie. Jest to niemożliwe, gdyż jedynie osoba o doskonale czystej duszy może tego dokonać. A wreszcie, osoba taka cieszy się swym statusem jedynie z woli Boga, oczyszczającego jego duszę i przygotowującego glebę pod przyszłą misję proroczą:

Tak jak wybrał Gabriela, by zakomunikował Jego przesłanie Wysłannikowi, tak też wybrał Proroków, by nauczali prawdziwej wiary. Byli mężami czystego serca, a ich towarzysze zostali wyróżnieni w dziele przekazywania religii kolejnym pokoleniom.

Gdyby religia wyrastała jedynie z chęci poradzenia sobie ludzkości z problemami, to oczekiwalibyśmy jej efemeryczności. Jeżeliby przeminął problem, bądź wypełniona została potrzeba, religia powinna odejść w niebyt, aż do czasu, gdy znowu pojawią się nowe potrzeby i problemy. Ale Islam nie jest związany z narodzinami, śmiercią, weselem czy jakimś kryzysem wspólnoty. Postrzega raczej samego siebie jako system obejmujący całość doświadczeń jednostki i każdego społeczeństwa. Prowadzi i ochrania wszelkie sprawy codzienne, także te pozostające w ludzkiej gestii. Wezwanie do modlitwy rozbrzmiewa codziennie, o każdej porze dnia, i skierowane jest do każdego człowieka, bez względu na status społeczny czy inne kryteria. Nie stanowi odpowiedzi na zjawiska przyrody takie jak pioruny podczas burzy czy zaćmienie lub inne zjawiska ze świata przyrody. To boska droga objawiona dla każdej ludzkiej istoty, by stała się świadomą wartości wiary i mogła wybrać dobro.

Żywotność i trwałość ludzkiej wiary zależą od okazywanej czci i dobrych uczynków. Muzułmanie zaniedbujący te obowiązki, mogą w końcu dołączyć do grona tych, dla których religijne życie ogranicza się do wspominania swych odległych przodków i ich bogobojnego trybu życia. Wiara nie wzmacniania przez okazywanie czci i dobre uczynki, ostatecznie – umiera. Wykonywanie modlitwy pięć razy w ciągu dnia wzmacnia naszą wiarę i odnawia zawarte niegdyś przymierze z Bogiem. Tak długo jak czcimy z czystą i mocną intencją, uzyskujemy zapewnienie bezpieczeństwa od Boga, a w ten sposób wzmacniamy swoją wolę i zdolność do wypełniania obowiązków.

Islam zawiera odpowiednie reguły i normy rządzące codziennym życiem człowieka. Muzułmanie, na przykład, są zobligowani do poszukiwania Boskiej aprobaty poprzez stosowne relacje z bliźnimi oraz ustaloną i swobodną formę modlitwy. Transakcje handlowe muszą być zawierane ściśle według zasad Bożego Prawa, co znowu przyczynia się do wzmocnienia wiary. Czyniąc tak, muzułmanie poddają się Bożym nakazom w tej materii, przyczyniając się do propagowania swych wartości. Muzułmańscy kupcy, na przykład, muszą informować swoich klientów o każdym defekcie sprzedawanego produktu. Jeśli nawet spowoduje to obniżenie zysku, to człowiek taki posłuszny jest Bogu, a odsuwa się od swych wewnętrznych pragnień. Jeśli ponadto się modli, satysfakcja z czynienia dobra wzmocni dodatkowo jego wiarę.

Takie obserwacje dają nam praktyczny środek do osiągnięcia Bożej Obecności. Prorok chciał, abyśmy dążyli do takiego finału. Opowiedział pewnego razu historię trzech mężczyzn uwięzionych w grocie, którzy, w obliczu niebezpieczeństwa, przyrzekli Bogu, że, jeśli uwolni ich od kłopotu, będą wypełniać dobre uczynki. Nie jesteśmy w stanie fizycznie być tacy jak Prorok, ale powinniśmy, pod każdym względem naśladować Jego zachowanie i działania. Dokonywanie dobra przez człowieka jest nagradzane – Bóg obiecał wszak, że zadośćuczyni każdemu pozwoleniem na wkroczenie do raju.

Islam uczy, że cnota polega również na unikaniu grzechu, (przez co rozumiemy to, czego Bóg zabrania, a więc: alkoholu, narkotyków, wieprzowiny, nielegalnych stosunków seksualnych itp.). Rozwijanie cnót, modlitwa i wspominanie Boga, ustanawianie Objawionego Prawa i sprawiedliwości – to podstawowe elementy islamskiej jedności. Taka jedność jest integralna, gdyż żadna jego część nie może być oddzielona od innych. Wiara, oddawanie czci, wspominanie Boga, Proroka – jako przykładu właściwego zachowania się, a wreszcie – Boskiego Prawa – to żywotne i integralne elementy din.

Bóg stworzył ludzkość jako swego namiestnika na Ziemi. Tak jak On Sam jest Absolutny, Transcendentny i niezależny od wszelkich bytów, nie potrzebuje wcale naszej czci. To człowiek potrzebuje okazywać Mu cześć. Czynimy tak z Jego woli. To Bóg, jak objawia nam Koran, chce, abyśmy prowadzili zrównoważone życie. Otworzył przed człowiekiem czystą i jasną drogę, tak by ten – nie zabłądził. Jeśli będziemy kroczyć tą drogą, rozwiniemy w pełni ludzki potencjał – zarówno indywidualny jak i grupowy, – aby osiągnąć prawdziwy ideał humanizmu.

Potrzebujemy religii. W istocie, gdybyśmy pojęli to, czego tak potrzebujemy, zdalibyśmy sobie wówczas sprawę jak wyznać się i kultywować wrodzoną dążność ku wiecznemu szczęściu. Ogłosilibyśmy naszą prawdziwą potrzebę i pragnienie:

Podczas, gdy nawet najmędrsi z filozofów popadali w zbłądzenie, zwyczajni muzułmanie wiedli bogobojne życie, ponieważ postępowali zgodnie ze wskazówkami Proroka. W istocie, muzułmanie szukający Boskiej akceptacji i biorący sobie Proroka jako przykład mogą wieść owocny żywot, w harmonii ze swą naturą jako istoty odpowiadające na apel Boży.

Religia nie powstaje jako wynik manipulacji pewnych grup ludzi, chcących dzierżyć władzę nad innymi. Bóg objawił religię z powodu swego Miłosierdzia, ponieważ ludzkość jej potrzebuje i nie jest w stanie osiągnąć ideału ludzkiego nie uciekając się do wiary. Jedynie ci, którzy przebyli drogę doświadczenia religijnego są godni wiecznej szczęśliwości i zostaną wyróżnieni w Zaświatach. Prorok powiedział:

Czysta droga Boskiej religii składa się z fundamentów i gałęzi. Fundamenty pozostały takie same w każdej z religii objawionych, natomiast szczegóły podlegały zmianom. Bóg ustanowił odpowiednie i dokładne reguły oddawania Mu czci, zgodnie z tłem społeczno-kulturowym społeczności, do których przychodziło Objawienie.

Wiara w Zmartwychwstanie, na przykład, jest osią każdej religii, i każdy z Proroków nauczał o niej. Gdyby jej zaniechano, religia byłaby sprowadzona do systemu socjoekonomicznych i psychologicznych reguł, niezdolnych do zainspirowania ludzkości do czynienia dobra czy unikania zła. Jeśliby ta wiara nie istniała, naonczas szczere oddawanie czci Bogu i szczere poświęcenie się ku Jego zadowoleniu nie miałoby miejsca. Dostępujemy wielu dobrodziejstw wierząc, że:

Trwając w pragnieniu, by jak najlepiej wypełniać Jego polecenia, wyglądamy momentu, w którym staniemy przed Bogiem bez żadnej zasłony.

Prócz tych stałych fundamentów, Bóg objawił w swym Prawie wiele zmian, znoszących wcześniejsze prawa. Nie oznacza to jednak, że jakaś zmiana dokonała się w Jego umyśle, a raczej stanowi zwiastun Jego Miłosierdzia w odpowiedzi na wzbijanie się człowieka ku wyżynom, z początków niemowlęctwa (czasy Proroka Adama) ku – dojrzałości (czasom Proroka Muhammada). Jako ostatnia i najdoskonalsza z Boskich religii, islam przetrwa aż do nastania Dnia Sądu.

Nawet jeśli wcześniejsze Pisma i Prawa zachowały swą pierwotną czystość, nie zachowały swej legitymacji, w obliczu nastania islamu, ostatniej religii z woli Boga.

A więc – prawdziwa religia jest zbiorem Boskich Objawień i Bożych Praw, dzięki którym ludzkość jest w stanie poznać szczęście w tym życiu i następnym. Ludzki spokój i szczęśliwość zależą od trzymania się drogi pobożnego życia w religii, gdyż Prawo może być percypowane jedynie poprzez nią, we wszelkich swych przejawach. Tylko religia umożliwia człowiekowi zasłużenie na Raj i oglądanie Boga.