Droga Pokoju, Poddania i Boskiego Przewodnictwa

Istnienie Allaha jest zbyt ewidentne, by dowodzić go jakimikolwiek argumentami. Niektórzy święci uczeni utrzymywali, że sam Bóg jest bardziej zamanifestowany w świecie, niż jakakolwiek istota, lecz ci, którym brak wglądu w istotę rzeczy, nie dostrzegają Go. Inni powiedzieli, że nie można Go poznać w bezpośrednim doświadczeniu, z powodu intensywności i rozległości Jego Samoobjawiania się.

Jednakże, wpływ pozytywizmu i materializmu na naukę humanizmu naukowego czyni koniecznym zajęcie się tymi argumentami. Ta droga myślenia redukuje istnienie do tego, co może być postrzegane bezpośrednio, a więc zasłania obraz i sprowadza go do niewidzialnych wymiarów egzystencji, znacznie rozleglejszych niż materialny świat widzialny. Ponieważ musimy usunąć zasłonę nałożoną przez materializm i pozytywizm, przystąpimy do zwięzłego omówienia manifestacji bożych w ludzkim świecie.

Zanim to jednak uczynimy, warto by zastanowić się nad historycznym faktem stanowiącym, że od zarania historii ludzkości znakomita jej większość wierzy w istnienie Allaha. Niewierzący nie mogą sobie rościć prawa do duchowego zwierzchnictwa ponad wierzącymi, ponieważ to ci drudzy wydali rzesze naukowców, uczonych, badaczy i, co najważniejsze, świętych oraz Proroków (ekspertów w tej materii). Ludzie zwykle także mylą nieakceptowanie istnienia czegoś z akceptacją czyjegoś nieistnienia. O ile to pierwsze jest tylko zaprzeczeniem bądź odrzuceniem, drugie jest sądem wymagającym dowodu. Nikt jednak nie udowodnił, i nie może tego uczynić, że Boga nie ma, zaś istnieje wiele dowodów poświadczających Jego istnienie.

Możemy wyjaśnić ten punkt widzenia przez odwołanie się do następującej analogii: wyobraźmy sobie pałac z tysiącem wejść, z których dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć jest otwartych, a jedno – zamknięte. Jakże możesz utrzymywać, że nie można wkroczyć do tego pałacu? A to właśnie czynią niewierzący, zwracając uwagę swoją i innych ku tym zamkniętym wrotom. Drzwi do Boskiej Egzystencji są otwarte dla każdego, jeśli tylko szczerze pragnie przez nie przejść.

A oto niektóre z tych wrót – manifestacje Bożej Egzystencji:

Stworzenie jest przypadkowe. Inaczej mówiąc – jest równie możliwe dla czegoś by istniało, bądź nie istniało. Jest także możliwym pojawienie się w świecie stworzenia w każdym czasie, miejscu, w jakimkolwiek kształcie i charakterze. Żadna rzecz ani osoba nie odpowiada za określenie tego, kiedy, jak czy też gdzie pojawia się w świecie stworzenie lub, jakie będzie posiadać przymioty. Moc taką posiada jedynie byt posiadający absolutną wolę i wszechogarniającą wiedzę. Tak więc, oczywiście, bytem tym jest – Allah.

Rzeczy są skończone. Wszystko podlega zmianie. W związku z tym, wszelki byt ograniczony jest czasem i przestrzenią, a więc ma swój początek i koniec. To, co ma początek, wymaga tego, co początku nie ma, aby wywołało je do istnienia. A zatem wszelki byt wymaga bytu samowystarczalnego, niepodlegającego zmianie. Tym bytem jest – Bóg.

Życie. Życie jest zagadką, lecz o jasnym rozwiązaniu. Jest zagadką, której naukowcy nie potrafią objaśnić przy użyciu naukowych metod. Jest również jasnym, ponieważ ukazuje lub też odzwierciedla siłę stworzenia. Poprzez obie te cechy, życie obwieszcza: „Bóg mnie powołał do istnienia!”

Ład i porządek w stworzeniu. Wszystko we wszechświecie i wszechświat jako taki, ukazuje wspaniałą harmonię i porządek. Jest to widoczne w każdym fakcie i we wzajemnym harmonijnym powiązaniu wszystkich elementów bytu. Jest to prawda, o ile bowiem każda jego część potrzebuje reszty elementów, o tyle całość wymaga działania ich wszystkich. Pojedyncza zdeformowana komórka może doprowadzić do śmierci całego organizmu. Tak na przykład, pojedynczy owoc granatu wymaga współpracy wielu elementów, takich jak: powietrze, woda, ziemia i słońce, aby mógł dojrzeć. Ta harmonijna współpraca implikuje istnienie Stworzyciela owego porządku, tego, który wie wszystko o wzajemnych powiązaniach, i który ustanawia ów porządek. Tym Stworzycielem jest – Allah.

Artyzm stworzenia. Wszelkie stworzenie przejawia niewypowiedziany wprost artyzm nieocenionej wartości. A jednak, jest ono tworzone, jak już to widzieliśmy, szybko i łatwo. Co więcej, wszelkie stworzenie podzielone jest na niezliczoną ilość rodzin, gatunków, odmian, a nawet mniejszych grup, z ogromną ilością członków w każdej z nich. Pomimo takiej obfitości stworzenia, spostrzegamy porządek i ład, sztukę i łatwość kreacji. To implikuje istnienie bytu o absolutnej mocy i wiedzy – Allaha.

Skończoność stworzenia. Nic we wszechświecie nie jest bezcelowe. Jak ukazuje w szczególności ekologia, wszelkie stworzenie, bez względu na to, jak nieznaczne byłoby według ludzkich standardów, w rzeczywistości ma do wypełnienia ważną misję w świecie i służy jakiemuś celowi. Łańcuch stworzenia, kończący się na człowieku w sposób oczywisty dąży ku ostatecznemu celowi. Ponieważ to wymaga mądrości tego, kto ustala owe cele, i ponieważ jedynie ludzkość posiada wolę do wypełnienia swej celowości, to owa mądrość i celowość istnienia znów wskazują na – Boga.

Litość i opatrzność. Wszelkie organizmy i byty nieżywotne trwają w ciągłej potrzebie wielu rzeczy, których nawet niewielka ilość pozwala im przetrwać. Trwanie wszechświata wymaga istnienia tak uniwersalnych praw, jak – wzrost, reprodukcja, grawitacja i siła odpychania. A jednak, te uniwersalne prawidła nie posiadają charakteru widzialnego, namacalnego; ich istnienie ma wymiar czysto nominalny. Jak zatem coś, co istnieje jedynie nominalnie, co nie ma świadomości i wiedzy, może być odpowiedzialne za cudowność stworzenia, wymagającą absolutnej wiedzy i mądrości? Jakże może być w posiadaniu mocy dokonania wyboru? A więc ten, który posiada wszystkie wymienione atrybuty, ustanowił te prawidła i używa ich, by osłaniać swe działania z określonego powodu.

Rośliny wymagają powietrza, wody, ciepła i światła, lecz nie potrafią ich tworzyć same. Nasze potrzeby są rozliczne. Na szczęście, wszystkie z owych potrzeb, od samego początku ziemskiej egzystencji do naszej śmierci, napotykają na swej drodze kogoś, kto pozostaje poza ludzką zdolnością i możliwością interwencji. Pojawiamy się na tym świecie i znajdujemy wszystko już przygotowane, tak, aby wypełnić się mogły nasze zmysłowe, intelektualne i duchowe potrzeby. To w sposób jasny pokazuje, że ten, kto jest nieskończenie litościwy, łaskawy i wszechwiedzący, zaopatruje wszelkie stworzenie w to, czego ono potrzebuje w najbardziej niesamowity sposób i powoduje, że współpracuje ono ze sobą w wypełnianiu wyznaczonego mu celu.

Wzajemna pomoc. Jak wspomniano wyżej, wszystko we wszechświecie pomaga sobie wzajemnie. To świadczenie sobie pomocy jest tak zrozumiałe, jak, na przykład, fakt budowania komórek naszego organizmu, jego organów i członków dzięki energii powietrza, wody, ognia, ziemi, słońca i nieba. Ziemia, powietrze, woda, ciepło i bakterie współpracują ze sobą, aby utrzymać przy życiu roślinność. Ta współpraca i wzajemna pomoc, dostrzegalna w świecie bytów bez świadomości, wymaga również istnienie wszechogarniającej wiedzy i zamysłu, a więc także i istnienia tego, który je harmonizuje w tak cudowny sposób.

Czystość. Nim zaczęliśmy zanieczyszczać nasze powietrza, wody i ziemie, świat natury był czysty i oczyszczał się wciąż na nowo. Nawet obecnie, zachowuje on w wielu regionach, dokąd nie dotarła jeszcze niszcząca ingerencja człowieka, swoją pierwotną czystość. Czy zastanawialiśmy się kiedyś, dlaczego natura jest tak czysta, dlaczego lasy są tak czyste pomimo tego, że codziennie umierają w nich zwierzęta? Czy pomyśleliśmy, że gdyby muchy wyklute z jajeczek w lecie miały przetrwać cały rok, cała nasza planeta pokryłaby się chmurami owadów? Czy zauważyliśmy, że nic w naturze nie podlega marnotrawstwu? Każda śmierć daje początek nowemu życiu. Na przykład, martwy organizm rozkłada się i zostaje wchłonięty przez glebę. Poszczególne elementy giną i zostają zachowane w roślinach, te zaś – giną i dostają się do zwierząt i ludzi, a zatem przechodzą do kolejnych stopni cyklu istnienia.

Ten cykl życia i odnowy owocuje wciąż ponawiającą się siłą oczyszczającą wszechświata. Tak jak bakterie, owady, wiatry i deszcz, czarne dziury i tlen – wszystko służy podtrzymywaniu czystości wszechświata. Ta czystość wskazuje na absolutnie Świętego, którego atrybutem jest wszechogarniająca i doskonała czystość.

Powierzchowność. Niezliczona ilość istot ludzkich zasiedlała Ziemię od czasów praojca – Adama. Pomimo jednak ich wspólnych początków – kropli spermy, formowanej z tej samej materii konsumowanej przez oboje rodziców i pomimo tego, że są ukształtowani w podobne organizmy, każda istota ludzka ma unikalną konstytucję. To znowu wskazuje na kogoś dysponującego absolutnie wolną wolą i wszechogarniającą wiedzą – a bytem tym jest – Allah.

Boskie nauczanie i prowadzenie drogą prostą. Kierowanie żywotami ludzkimi i nauka tego, co dobre i tego, co złe zajmuje człowiekowi, co najmniej piętnaście lat. Jednakże wiele gatunków zwierząt nabywa tę wiedzę wkrótce po narodzinach. Kaczątko potrafi pływać zaraz po wykluciu się, mrówki kopią gniazdo w ziemi zaraz po opuszczeniu kokonów. Pszczoły i pająki szybko uczą się jak budować swe gniazda i sieci, często tak doskonałe, że człowiek nie byłby w stanie dorównać im w tym dziele. Kto uczy młode węgorze zrodzone w Oceanie Atlantyckim, jak znajdować drogę do ich siedziby przodków na Pacyfiku? Migracje ptaków są wciąż tajemnicą. Jakże można wytłumaczyć tak niewiarygodne fakty, jak tylko przy pomocy uznania Tego, który kieruje nimi wszystkimi i prowadzi ich – Tego, który zna i wie wszystko i przygotował każdą rzecz we wszechświecie wraz z jego mieszkańcami tak, by wszelkie stworzenie umiało odpowiadać za kierowanie własnym losem?

Duch i świadomość. Pomimo olbrzymiego postępu naukowego, nie potrafimy wytłumaczyć sensu życia. Jest to dar od Wiecznie Żyjącego, tchnącego ducha w każdy zarodek życia. Nasza ignorancja na naturę ducha i jego relacje wobec materii nie przeczą jego istnieniu. Duch zesłany został światu, aby ulec udoskonaleniu i osiągnięciu stanu zadawalającego dla innego świata. Nasza świadomość jest sercem skłonności ku złu bądź dobru. Każdy czasem czuje na sobie jej działanie. Tak więc, duch i świadomość są mocnymi argumentami na istnienie Jedynego Allah.

Nasze wrodzone skłonności a historia. Ludzkość przeznaczona jest z natury do dobra i piękna, zaś odstręcza nas zło i okropieństwo. Jesteśmy także skłonni miłować cnoty i moralne wartości. Póki niezanieczyszczone czynnikami zewnętrznymi, dusze ludzkie poszukują dobra i cnót, będących uniwersalnymi. Te moralne wartości są cnotami głoszonymi przez wszystkie zainspirowane Bożymi zamysłami religie. Jak poświadcza historia, ludzkość nigdy nie obywała się bez religii. Zupełnie tak, jak nic nie zastąpiło religii człowiekowi, Prorocy i ludzie wiary praktycznie od zarania przewodzili duchowo ludzkości i wywarli niezatarte piętno na jego historii. Jest to kolejny, niepodważalny dowód na istnienie jedynego Allah.

Intuicja ludzka. Człowiek odczuwa wiele emocji i rodzaj intuicji, które pochodzą „nie z tego świata”. Pomiędzy nimi – narastające przeświadczenie o wieczności powoduje pragnienie jej doświadczenia, co staramy się wypełnić na wiele różnych sposobów. Jednakże, możemy tego dokonać jedynie poprzez wiarę i czczenie Wiecznego Jedynego, który inspiruje intuicję ludzką i powoduje powstanie w człowieku tego pragnienia. Prawdziwe ludzkie szczęście leży w wypełnieniu owego celu.

Zgoda powszechna. Jeśliby kilkoro ludzi nigdy niemówiących prawdy przyszło i powiedziało nam przy różnych okazjach tę samą rzecz, moglibyśmy im uwierzyć z braku alternatyw. Ale jeżeli tysiące Proroków, nigdy nieskalanych kłamstwem i niezliczone rzesze świętych i wierzących wypełniających prawdomówność jako najważniejszy filar swej wiary zgadzało się, że Allah istnieje, jakże moglibyśmy odrzucić to świadectwo dla tych kilku kłamców?

Koran i inne Pisma. Dowody na boskie pochodzenie Koranu są jednocześnie dowodem na Jego istnienie. Koran naucza nas z wielką atencją i siłą (podobnie Biblia w swych niezmienionych partiach) o istnieniu Allah.

Prorocy. Tysiące Proroków przybyło na ten świat, by prowadzić Ludzkość ku prawdzie. Wszyscy bez wyjątku znani byli ze swego szlachetnego prowadzenia się i licznych cnót. Wszyscy też nauczali przede wszystkim o istnieniu i Jedyności Allah.