Jaka Jest Rola Proroków i Ich Dzieła?

Dzieło prorokowania stanowi najwyższą formę odznaczenia i honoru, jakie mogą być udziałem człowieka. Dowodzi jego wywyższenia ponad inne istoty. Prorok jest niczym gałąź wyrastająca z Boskiego podłoża ku wymiarowi ludzkiemu. Jest sercem i językiem stworzenia. Posiada ogromne walory intelektualne i moralne, by móc dochodzić osnowy zdarzeń i rzeczy.

Co więcej, jest istotą idealną, gdyż wszystkie jego przymioty są harmonijnie uporządkowane i aktywne. Wciąż zbliża się ku Niebiosom, czekając Bożej inspiracji w wypełnianiu wszelkiej posługi, i łącząc stworzony świat z tym, co jest poza jego obrębem. Ciało Proroka poddane jest jego sercu, siedzibie duchowego intelektu. Sposób postrzegania przezeń rzeczywistości zawsze łączy się z Imionami i Atrybutami Boskimi. Podąża za tym, co postrzega i osiąga spełnienie w aktach, które wypełnia.

Percepcja prorocza, rozwijana do idealnego – widzenia, słyszenia, także i wiedzy – przewyższa całą sumę doświadczenia reszty ludzkości. Jego percepcja nie może być objaśniana w zwykłych kategoriach, albowiem zwykli ludzie nie są w stanie pojąć wiedzy Proroka. Poprzez prowadzenie ludzkości ku temu, co niepoznawalne, uchylali rąbka tajemnicy, przyczyniając się do umożliwienia choćby cząstkowego wglądu w naturę bytu. Bez nich nie bylibyśmy w stanie ani zrozumieć świata, ani dostrzec jego właściwego wymiaru, ani odpowiednio reagować na wszystko to, czego doświadcza człowiek. Wreszcie – Prorocy pouczają ludzkość o samej istocie Boga i Jego Imionach oraz Atrybutach.

Pierwszym celem pojawienia się tej grupy ludzi było uczyć prawdy o rzeczywistości i o właściwym celu istnienia na Ziemi. Stwórcą pozostaje poza możliwością ludzkiego pojmowania i zrozumienia, tak więc Prorocy komunikują nam jego wolę, sami stanowiąc przykład najwyższego poświęcenia, posłuszeństwa, czystości. Gdyby nie przemawiali w jasnych słowach, nie bylibyśmy zdolni myśleć, poznać czy powiedzieć czegokolwiek prawdziwego o Bogu.

Wszystko we wszechświecie ukazuje Imiona i Atrybuty Wszechmogącego i Wszechogarniającego Stwórcy. Podobnie czynią i Prorocy, ustanawiając subtelną nić pomiędzy Bogiem a Jego Przymiotami, nauczając o nich i wynikłych z niej – rezultatach dla stworzenia. Jako że do ich obowiązków należy mówić i poznawać Boga, wkraczają do domeny prawdziwego znaczenia rzeczy i zdarzeń – Następnie zaś przekazują swe doświadczenie – ludzkości.

W sytuacji, gdy znajdziemy się w nowym czy nieznanym miejscu, potrzebujemy przewodnictwa. Toż samo stosuje się wobec roli Proroczego posłannictwa. Czy Jedyny Stworzyciel świata dla człowieka, nie przydałby mu objaśniających Jego wolę? Tych, którzy nauczyliby o Jego Imionach i Atrybutach, i prowadziliby po drodze prostej? Przeczyłoby to celowości stworzenia wszechświata. Musimy przeto odpowiedzieć twierdząco – tak, Bóg zsyłał Proroków ku oświeceniu ludzkości. Koran stanowi o tym fakcie wprost:

Lecz wielu ludzi stopniowo zapomina o naukach boskich popada w zbłądzenie zaprzeczania Prorokom lub oddaje się idolatrii. Jako przykład podać możemy greckich posągów olimpijskich, bóstwa indyjskie i w wielu innych miejscach. Nawet, jeśli przyznać, że istnieje przepaść pomiędzy współczesną, a pierwotną formą wielu religii, niemożliwym jest zrozumienie okoliczności, w jakich pojawił się na przykład Konfucjusz w Chinach czy Budda w Indiach. Niezwykle trudno odgadnąć treść ich oryginalnych przekazów, ponieważ przez wieki podlegały poważnym zmianom.

Gdyby Koran nie przedstawił nam postaci Jezusa, nie mielibyśmy właściwego pojęcia na temat natury jego samego i głoszonych przezeń nauk. Przez stulecia doszło do poważnych zniekształceń jego przesłania, pomieszania chrystianizmu z elementami filozofii grecko-rzymskiej – z jej ideą oddawania czci człowiekowi czy antropomorfizowaniu Boga. Idea Trójcy Świętej jest doskonałą ilustracją tego zjawiska. Rzym w końcu nawrócił się na chrześcijaństwo na skutek eklektyzmu i synkretyzmu – zjawisk stanowiących tło formowania się wczesnej doktryny chrześcijańskiej. Bez światła Koranu niezwykle trudno byłoby odróżnić Jezusa chrześcijańskiego od, powiedzmy, Adonisa czy Dionizosa.

Zdając sobie sprawę z relatywnie młodej genezy ugruntowanej dogmatyki chrześcijańskiej oraz z tego, co chrześcijanie uczynili ze swoim Prorokiem i jego Księgą, wypada zadumać się nad losem tak wielu wyznawców tej religii, popadłych w zbłądzenie. Jeden z mocnych hadisów stanowi:

To ważki problem. Wiele z religii postrzeganych współcześnie jako – nieprawdziwe, popadło w nieprawdę, przesady i rozwijanie mitów i legend, już to w wyniku działania ich przeciwników, już to – ich uczniów. U zarania swych dziejów mogły jednak dzierżyć prawdę, nigdy się tego nie dowiemy.

Twierdzić o kimś, że jest Prorokiem, podczas gdy tak nie jest – to forma niewiary, podobnie jak niewiara w prawdziwego Proroka, w przypadku jednak chrześcijaństwa czy religii doń podobnych, winniśmy zachować ostrożność w swojej ocenie faktów. Powinniśmy również mieć na uwadze religie takie jak Buddyzm, Brahmanizm czy nauki Konfucjusza lub religie szamanistyczne. Wszystkie one mogły ulec zniekształceniu, ponadto – każda z nich zawierać może zarodki – Prawdy.

Wiele, niegdyś czystych religii, ulec mogło zniekształceniu i zmianie. Przeto słusznym wydaje się zaakceptowanie ich pierwotnego, czystego wymiaru. Jak stanowi Księga:

Przytoczone fragmenty wyraźnie mówią o wysłaniu przez Boga Proroków do każdej grupy ludzi na Ziemi. Słowo wspomina ich po imieniu dwudziestu ośmiu, podając jednocześnie pełną ich liczbę – stu dwudziestu czterech tysięcy. Nie wiemy dokładnie, kiedy się pojawiali ani, w jakim czasie, lecz wiedza ta jest nam zbędna, dlatego że:

Niedawno przeprowadzone studia z zakresu komparatystyki religijnej, filozofii i antropologii ujawniają fakt oryginalnego charakteru koncepcji nauk, będących udziałem społeczności wyizolowanych. Pomiędzy nimi wymienić można politeizm i monoteizm, wznoszenie rąk ku górze w modlitwie do Jedynego Boga. Wiele z takich fenomenów religijnych oznacza istnienie pojedynczego źródła i spójnego systemu nauk. Jeśli prymitywne plemiona Afryki czy Azji, odcięte od cywilizacji, miały świadomość Jedyności Boga, to mimo tego faktu musiał zostać posłany ktoś, kto utwierdziłby ich w prawdziwej wierze:

Cóż z tymi, którzy twierdzą, że Prorocy nie byli zsyłani? Zgodnie z wyżej przytoczonym wersetem, Prorok posyłany był do każdego kraju. Niekiedy miejsca takie mogły być zasnute zasłoną ciemności, lecz stan taki miał charakter tymczasowy. Niemniej, istnieje także możliwość kompletnego zrujnowania misji proroczej, na skutek pojawienia się złych praktyk, efektem czego mogło być skazanie ich działania na niepamięć… W takiej sytuacji mogli nieświadomie podążyć ku zbłądzeniu, lub wbrew własnej woli. Ludziom tym nie będzie się poczytywać tego za grzech, do czasu, aż nie zostaną ostrzeżeni:

Ostrzeżenie od Bożego Wysłannika poprzedza rozliczenie – a więc karę lub nagrodę.

Muzułmańscy uczeni różnią się w swej opinii w omawianej kwestii. Imam Maturidi i jego szkoła stoi na stanowisku, że nikt nie powinien być zwolniony z odpowiedzialności, ponieważ wystarczająco dużo dowodów świadczy o istnieniu Jedynego Stwórcy i prowadzi do wiary weń. Szkoła Aszariego, odwołując się do tego wersetu, wnioskuje o konieczności usłyszenia „dobrej nowiny”, nim ustali się odpowiedzialność, co za tym idzie – dopiero po przysłaniu Proroka.

Inni z kolei łączą te dwa stanowiska; ci, do których nie przybył Prorok a jednocześnie nie popadli w niewiarę i idolatrię, nazywani są – ahl al-nadżat (ludzie wolni od odpowiedzialności w obliczu Sądu, których Bóg ocali zgodnie ze Swą wolą). Sąd ten znajduje poparcie w ważkim fakcie – nie każdy człowiek zdolny jest do głębokiej refleksji nad sobą i zasadą bytu, a więc także i wiarą. Wpierw powinno się ich nauczyć właściwej drogi, okazać wzory do naśladowania, następnie dostarczyć wyjaśnień na temat religii, a dopiero na końcu poddać pod rozwagę kwestie odpowiedzialności – kary i nagrody za czyny, jakich się dopuścili już po uzyskaniu nowej wiedzy.

Ludzie walczący z religią, wiarą, zaprzeczający Bogu i Jego nakazom i zakazom – ich to udziałem stanie się sąd, kara, bez względu na to, czy pozostawali w izolacji, czy też nie.