Ilu Pojawiło się Proroków? Czy Wszyscy Pochodzili z Arabii?

Prorocy wzrastali i wysyłani byli do różnych narodowości, w każdym miejscu i o każdym czasie. Jeden z hadisów wymienia ich w liczbie 124 000, inny – 224 000. Do obu tych przekazów należy podchodzić z ostrożnością, jako że nie wytrzymują siły krytyki (Ibn Hanbal, Musnad, 5:169). Prawdziwa ich liczba nie jest istotna, winniśmy raczej uświadomić sobie następujący fakt – żaden naród nie został w swej historii pozbawiony Proroka:

Karać ludzi przed ostrzeżeniem ich – to stałoby w sprzeczności wobec Jego Łaski i Chwały. Ostrzeżenie poprzedzać musi pojawienie się odpowiedzialności, po następującej po nich – karze lub nagrodzie:

Gdyby Prorok nie został zesłany, ludzie nie odróżniliby dobra od zła, a więc nie mogliby zostać pociągnięci do odpowiedzialności. Niemniej każda osoba będzie poproszona o zdanie rachunku z tego, co uczyniła – dobrych i złych uczynków; z tego też wynika ogólnoludzka misja dziejowa Muhammada:

Prorocy nie działali jedynie w Arabii. Nie znamy nawet pełnej ich liczby, wydanych przez piaski tej pustynnej krainy. Znamy jedynie dwudziestu ośmiu z imienia (od Adama do Muhammada), przy czym misja prorocza trojga jest sprawą niejasną (Lukman, Uzajr i Zul-Karnajn).

Nie znamy miejsca miejsca ich pochodzenia. Grobowiec Adama usytuowany jest, być może, w Dżeddzie, na terenie Arabii Saudyjskiej, lecz to sprawa niejasna. Wiemy też np. o Abrahamie, że spędził jakiś czas w Anatolii, Syrii i Babilonii. Lota łączy się z Sodomą i Gomorą, nieopodal Morza Martwego; Szuajba – z krajem Madianitow, a Zakariję z krajami Śródziemnomorza – być może przemierzył także Anatolię, ponieważ chrześcijanie łączą postać Marii i Jezusa z Efezem. Są to w najlepszym razie – ledwie supozycje.

Znamy imiona niektórych Proroków wysłanych do ludu Izraela, lecz nie poznaliśmy imion innych, pojawiających się na całym obszarze ziemskiego globu. Co więcej, nie potrafimy powiedzieć niczego o naukach przez nich głoszonych, bo te – całkowicie zaginęły, tak samo jak wieść o ich przekazicielach i miejscu odbywania misji.

Rozważmy przykład zaczerpnięty z problematyki chrześcijańskiej. Po Soborze Nicejskim (325 r. n.e.), oryginalna doktryna wiary w Jedyność Boska upadła, zastąpiona ludzką wiarą w – Trójcę Świętą. Zgodnie z ustaloną i oficjalną wykładnią – Jezus miał być uważany za syna Boga, za to status Marii zrównano ze statusem matki Boga. Pojawiali się i tacy, którzy postrzegali Go w sposób immanentny, jak gdyby był obecny w każdym stworzonym bycie. W ten oto sposób Chrześcijaństwo podążyło drogą idolatrii i praktyk znanych z Grecji czy Rzymu, a jego wyznawcy zaczęli przypisywać Bogu współtowarzysza – najgorszy z możliwych grzechów w oczach islamu.

W ciągu wielu tysiącleci historii, dewiacje i zepsucie Prawdy zaczynało się bardzo podobnie. Gdyby Koran nie dał nam świadectwa proroczej misji Jezusa, czystości i wielkości Marii, mielibyśmy problem z odróżnieniem formalnym Zeusa od Jezusa, a Marii od – Afrodyty.

Podobny los mógł stać się również i udziałem innych religii. Nie możemy twierdzić z samego faktu, że ich założyciele byli w istocie Prorokami, lub że działali w tym czy innym miejscu. Możemy jedynie spekulować na temat pierwocin myśli Konfucjusza, Buddy czy nawet Platona. Mogli być Prorokami, ale rozstrzygnięcie tego nie leży w naszej gestii. Nie posiadamy ani dokładnych informacji na temat ich samych, ani – ich nauk. Wiemy tylko to, że zapłodnili swymi ideami rzesze ludzi na całej kuli ziemskiej i nadal to czynią…

Niektórzy ludzie chcieliby widzieć w Sokratesie filozofa pod wpływem judaizmu, nie przedstawiając przy tym żadnych dowodów. Platon przypisuje swemu mistrzowi „inspiracje” do wypełniania dzieła „instruowania” ludzkości w zrozumieniu rzeczywistości i wierze. Nie wiemy wszak czy uczniowie Sokratesa przekazali spuściznę Mistrza dokładnie tak, jak on by tego chciał.

Profesor Mahmud Mustafa przeprowadził badania dwu prymitywnych plemion afrykańskich, potwierdzających to, co zostało już powiedziane. Zauważa, że Mau-Mauowie Wierzą w jednego Boga i nazywają go – Mukaj. Bóg ten jest jedyny, działa sam, nie porodził i nie został zrodzony, nie ma też przydanego współtowarzysza. Nie można go dostrzec ani wyczuć, a czciciel zdoła Go poznać jedynie poprzez Dzieło. Zamieszkuje w niebiosach, skąd rozporządza wszystkim. Z tego powodu Mau-Mauowie wznoszą swe ręce w modlitwie. Inne plemię, Neyam-Neyam, ma podobny zespół wierzeń. Wedle ich wierzeń, istnieje Jeden Bóg dzierżący całą władzę i ustanawiający porządek. Członkowie plemienia określają Go jako – absolutnego. Każde stworzenie poruszające się w lesie jest Jego dziełem, a gdy sroży się na poddanych – wysyła pioruny.

Idee te odpowiadają tym, znanym z Koranu. Wierzenia Mau-Mauów bliskie są koncepcji z sury Al-Ichlas. Jakże te prymitywne plemiona, tak dalekie od źródeł cywilizacji i znanych Proroków, mogłyby zachować taką czystość przekonań religijnych i prawdziwej koncepcji Boga? Refleksja ta skłania do zacytowania tego mianowicie fragmentu Księgi:

Profesor Adil z Kirkuku w Iraku, pracował na stanowisku matematyka na Uniwersytecie w Rijadzie, gdy go spotkałem w roku 1968. Powiedział mi, że będąc na stypendium doktoranckim w Stanach Zjednoczonych spotkał wielu autochtonicznych Indian amerykańskich, i uderzyło go, jak wielu wierzyło w Jedynego Boga, który ani śpi, ani spożywa, ani nie jest ograniczony czasem. Bóg ten zarządza światem – całym stworzeniem poddanym Jego woli. Odwoływali się również do atrybutów Boga – takich jak: brak współtowarzysza, ponieważ to nieuchronnie prowadziłoby do konfliktu.

Jak pogodzić prymitywizm takich ludów z subtelnością ich wyobrażeń o Bogu? Zapewne Wysłannicy przekazywali im te prawdy, czego trwałe ślady wciąż są obecne w wierzeniach.

Niektórzy ludzie zastanawiają się nad faktem nie pojawienia się kobiety – Proroka. Zgodna opinia powzięta przez szejchów sunnickich stanowi, że żadna kobieta nie została wysłana jako Prorok. Prócz znamienitych przykładów: Marii i żony Faraona, nie istnieją świadectwa, które można by powiązać z ideą kobiecej misji prorockiej.

Wszechmocny Bóg stworzył wszelkie byty w parach. Ludzka para – mężczyzna i kobieta, to dwie połówki całości, ulegające sile przyciągania się i odpychania. Kobiety skłaniają się ku delikatności, są z natury istotami słabymi i o wielkim współczuciu; mężczyźni – dążą ku sile, mocy, konkurencji. Kiedy łączą się w parę – różna konstytucja pozwala im na ustanowienie jednej, harmonijnej całości.

Współcześnie temat różnic między płciami jest niezwykle często podejmowany, a co poniektórzy chcieliby je odrzucić i uznać wzajemne podobieństwo – mężczyzny i kobiety – w konsekwencji narodził się tak zwany nowoczesny styl życia współczesnej kobiety. Kobieta taka chce pracować jak najwięcej, pragnie dorównać mężczyźnie i stać się taka jak on – a prowadzi to do zagubienia kobiecej tożsamości. Życie rodzinne przeżywa kryzys, rodzice nie są w stanie opiekować się swoim potomstwem, bo są na to zbyt zajęci. Ta zbrodnia przeciwko prawom natury i kulturze zniszczyła ognisko domowe, uprzednio ośrodek równowagi między miłością a autorytetem, jako instancji gwarantującej bezpieczeństwo i pokój.

Mądry Bóg stworzył szereg prawideł we wszechświecie, i ustanowił ludzkość o wspaniałej i wzniosłej naturze. Mężczyźni stworzeni zostali silniejszymi i poddani naturze współzawodniczenia, dokładania starań o ustanowienie środków dla rodziny. Inaczej przedstawia się sprawa z kobietami – niemogącymi uczestniczyć w wielu ważnych dziedzinach ze względu na delikatność, cykl menstruacyjny, stan przed i po narodzinach; ze względu na czynniki te nie mogą dokonywać wszystkich przepisanych modlitw i odbywać postu. Podobnież, jeśli chodzi o aktywność militarną czy polityczną – jak matka z dzieckiem w ręku miałaby dowodzić armiami, podejmować ważne decyzje i wreszcie – decydować o strategii postępowania przeciwko opresorowi?

Prorok musi prowadzić ludzkość w każdym aspekcie jej społecznego i religijnego życia – bez ustanku. Dlatego tez kobieta nie może zostać Prorokiem. Gdyby mężczyźni mogli rodzić dzieci, nie mogliby także zostawać Prorokami… Muhammad odwoływał się do takiej linii argumentacji, opisując kobiety w ten sposób: