Droga Pokoju, Poddania i Boskiego Przewodnictwa

Odwołajmy się do wiedzy naukowej, by objaśnić istotę zachodzenia licznych fenomenów na Ziemi – także tych religijnych. Czynimy to w celu udowodnienia Bożej Egzystencji i Jedyności tym, którzy tego potrzebują.

Podobnie, patrząc na naukę z perspektywy Koranu, zauważamy to, że zawiera informacje o naturze rzeczy, opisane w sposób zgodny z ustaleniami naukowymi. Weźmy na przykład medycynę – przeczytałem niegdyś książkę pod tytułem:

W istocie, tak jest rzeczywiście… I niemożliwością jest zaprzeczać Bogu, jeśli zaczyna się studiować wnętrze ciała ludzkiego. Koraniczny opis faz rozwoju embrionu pokrywa się dokładnie z tym, co dzisiaj na ten temat wiemy. Co więcej, nie ma ani jednego fragmentu w Księdze, który można by poddać jakiejkolwiek krytyce. Jak niepiśmienny człowiek, żyjący 1400 lat temu mógł znać fakty odkrywane współcześnie przy pomocy najzmyślniejszych urządzeń? Passusy te stanowią niezbity dowód prawdziwości Koranu i jego Boskiego Pochodzenia. Oczywiście tym samym potwierdza to słuszność misji Proroka Muhammada.

Odwołujemy się do tej linii argumentacji, ponieważ zawsze znaleźć można ludzi uciekających się jedynie do tego, co naukowe, i odrzucających wszystko, co nie poddaje się badaniu. Materialiści i inni oponenci religii uwznioślili rolę nauki w podważaniu autorytetu religii, i posiłkują się jej rezultatami, by rozpowszechniać swój punkt widzenia. Zyskali wielu naśladowców, co oznacza, że muzułmanie muszą nauczyć się używania tych samych instrumentów do podważania argumentów przeciwników religii i prowadzenia ludzkości ku właściwej drodze.

Mocno popieram taki sposób patrzenia na tę problematykę. Muzułmanie muszą być biegli w nauce, by móc obalić twierdzenia materialistów i ateistów. Wiele wersetów koranicznych ponagla wiernych do odbywania studiów, do obserwacji niebios i Ziemi. Przydają wiernym wiele impresji na temat wspaniałości Stworzyciela, oraz zachęcają do poszerzania wiedzy o ciele człowieka, przyrodzie i całym wszechświecie. Wersety Koranu rozpościerają przez człowiekiem sekrety natury. Jeden z passusów głosi, że:

przeto Księga Pańska wzywa człowieka do tego, by poszukiwał wiedzy; pamiętajmy jednocześnie o właściwej intencji i nie pozwólmy, byśmy popadli w błąd. Poszukiwania nasze winny zawsze odzwierciedlać ducha Koranu – tylko wówczas osiągniemy sukces.

Wiedza ludzka o fenomenach natury nie powinna być wykorzystywana dla czczych przechwałek czy chęci zaimponowania. Najważniejszym celem w studiowaniu i objaśnianiu świata musi być chęć zadowolenia Boga i dążenie do zrozumienia otaczającej rzeczywistości.

Błędem jest postrzegać naukę jako dziedzinę górującej nad religią – w rezultacie błędem jest także uzasadnianie islamskiej problematyki oraz Islamu jako całości przy pomocy tej pierwszej. To powodowałoby powstanie uzasadnionych wątpliwości, co do stopnia naszej wiary i potrzeby posiłkowania się nauką, by pokrzepić powątpiewające dusze. Nie jest również właściwym akceptowanie wiedzy naukowej jako wiedzy ostatecznej, gdyż wciąż podlega ona zmianie. Co najwyżej – to nauka potwierdza prawdy zawarte uprzednio w Księdze. W żaden sposób odwieczny i niezmienny Koran nie może być potwierdzony zmiennymi i niepewnymi rezultatami doświadczenia ludzkiego. Zgodnie z tym – muzułmanie winni używać wiedzy jak instrumentu, by pobudzić zagubione bądź uśpione dusze.

Nauka i naukowe prawdy są prawdziwe tylko wówczas, gdy zgadzają się z Koranem i hadisami. Nawet te spośród nich, które uznane zostały za „twarde” nie są zdolne do stanowienia o wierze; są jedynie instrumentami w szlachetnym dziele dochodzenia do rzeczywistości. To Bóg, nie zaś nauka, ustanawia prawidła wiary w ludzkiej świadomości, ponieważ wiara rodzi się w wyniku Bożej inspiracji. Szukający wiary poprzez naukę nigdy nie odczują istnienia Stwórcy – w rzeczywistości ludzie tacy są czcicielami natury a nie – Boga.

Jesteśmy wierzącymi z powodu wiary zrodzonej w naszych sercach, nie powodu wiedzy zapładniającej jedynie umysły. Obiektywne i subiektywne doświadczenie może nas doprowadzić jedynie na niwy rozumu, ale na tym koniec. Kolejnym krokiem ku duchowemu rozwojowi jest odrzucenie podobnych mrzonek. Postępując za swoim sercem i świadomością, oświetlanymi mądrością Koranu, Bóg doprowadzi do oświecenia tego, który szczerze do tego dąży. Jak powiedział filozof niemiecki – Kant: